Deze week twee verhelderende kaarten gevonden.

De eerste (rechts van deze tekst) is een heel simpele weergave van de wijken in de buurt Manhattan van New York. Wij zaten dus in East Village (rechts onderaan).

De tweede is eigenlijk wel grappig: het geeft weer hoe New Yorkers denken over de rest van de Verenigde Staten.

Woordje uitleg bij de legende:

• New York, greatest place in the world (spreekt voor zich)
• Guidos (= oneerbiedige term voor niet al te snuggere Amerikanen van Italiaanse afkomst – zou je kunnen vertalen als “spaghettivreters”)
• Cheese-steaks (verwijst naar Philadelphia, waar ze blijkbaar houden van zwaar en vettig eten)
• Fucking Red Sox fans (de Boston Red Sox zijn het baseball team van Boston en huidig wereldkampioen, tot grote frustratie natuurlijk van de New York Yankees baseballfans)
• Hippies
• Rednecks, hillbillies, yokels, sister-fuckers (of in andere woorden: de achterlijke boerkens)

Géén t-shirt met “I love New York” aanhebben is soms niet genoeg. Als je wil doorgaan voor een local, moet je een aantal dingen echt uitstralen:

1. Ongelooflijke haast
   Of je nu sneakers, flip-flops of pumps met hakken van 9 cm draagt: het is de bedoeling dat je er flink de pas in houdt. Als de metro op zich laat wachten, kijk je strak en verontwaardigd de tunnel in.
2. Ongenaakbaarheid
   Een echte New Yorkers vertoont nooit okselvijvers, zelfs niet op het perron van de broeiend hete Subway. De vrouwen krijgen daarenboven nooit zichtbaar harde tepels eens ze in de koude airco zitten. Het lijkt bijna bovennatuurlijk hoe ze de weersomstandigheden trotseren. Dit komt in de buurt: neem een strijdbare, maar onuitgesproken “heb ik iets van u aan of wa” houding aan.
3. Onbereikbaarheid
   Hou gsm, iPhone of Blackberry in de ene en een beker met koude koffie of Snapple in de andere. Zet een zonnebril op of staar gedreven in de verte. Geen oogcontact!
4. Onverschilligheid
   Al ligt er een puppie te sterven van honger en kanker langs de kant van de weg en kan alleen een dollar coin van jou dit beestje nog redden: het kan verrotten. Jouw probleem niet. Tenzij het een chihuahua is, misschien.
5. Het accent
   New York is Noo Yoak, 33rd Street is eigenlijk Toidy-Toid Street en spreek Houston Street uit alsof er Houseton staat. Nee, eigenlijk is alleen dat laatste waar. Maar als je een meisje bent: “And I was like, ‘Uhhh!’ And she went like ‘Uhhh!’ ” is jouw mantra. Voor mannen volstaat een occasionele “What the fuck“.

Bonus tip.
Als je de finesses hiervan een beetje maar nog niet helemaal onder de knie hebt, word je aangeklampt door verloren gelopen toeristen (vaak Amerikanen, trouwens). Maar die kan je makkelijk afwimpelen met “I don know man, I’m from Brooklyn.” No questions asked.

Stel dat je de toeristen in New York moet onderverdelen in twee grote categorieën: de idioten, en de rest. Dan zou je helemaal niets hoeven te doen, want de idioten maken zichzelf spontaan super herkenbaar door rond te lopen met zo’n “I love New York” t-shirt. Die maar 1 dollar kosten in de buurten met hoge toeristendichtheid (Times Square, 5th Avenue en omstreken).

Toch hebben we in die zin flink de toerist uitgehangen door op die week tijd een lange lijst met bezienswaardigheden af te werken.  Zoals daar zijn:

• Ellis Island (de enige Willaerts opgespoord)
• Central Park (je moet er wel een stalen blaas voor hebben)
• Washington Square Park (gekend van de barricade-scène in I Am Legend)
• Times Square (gespeeld met fish eye lens)
• The Statue of Liberty (erg fotogeniek)

En hier waren we wel, maar zijn we hard gaan lopen van zodra we kans zagen:

• Empire State Building (eens boven ben je zo dolgedraaid dat je er meteen weer af wil)
• Metropolitan Museum of Art (erg ouwelijke kijk op Kunst en bovendien antarctisch koud – dan liever Brooklyn Museum of het MoMa)
• Museum of Natural History (krijsende kinderkuddes)
• St. Patricks Cathedral (niet eens indrukwekkend voor wie de Sint-Rombouts kent, of de immense tristesse van de nooit afgerakende St John the Divine)
• Little Italy (een parodie)
• Chinatown (de geur van natte hond)

Een paar dagen geleden had ik het al in de vitrine van een klerenwinkel zien liggen en toen ik het vandaag in de koopjeshoek van FAO Schwarz aan -60% zag liggen kon ik niet weerstaan aan deze Lomography Fisheye Camera.

De camera werkt met gewone 35mm film, heeft een flits, voelt voor de rest een beetje plastiekerig aan, maar de foto’s in het bijgevoegde boekje zien er alvast veelbelovend uit. Het eerstje filmpje zit er natuurlijk al op, ik ben enorm benieuwd naar de resultaten.

We hebben jullie ondertussen al voorgesteld aan mijn goede vriend Howard. Nu, afgelopen zaterdag nodigde hij ons uit voor een feestje bij vrienden in Baldwin, Long Island waar Bad JuJu, de band van Alex, de zoon van Howard, zou optreden.

Ondanks zelf een beetje het gevoel te hebben dat we party crashers waren, werden we zeer vriendelijk ontvangen. Het feestje was ter gelegenheid van de “High School Graduation” van Rori, het nichtje van de gastvrouw (in mijn ogen een vreemde reden voor zo een groot feestje).

Een ding staat vast, in de eindeloze woonwijk Long Island weten ze alvast hoe ze een gezellig tuinfeest moeten geven. Zo vonden wij onszelf terug aan de rand van een zwembad met een biertje en eten ter hand, live muziek, vriendelijke mensen en een ondergaande zon.

Men zegge het voort: het Brooklyn Museum is één van de coolste van heel New York. We waren nog net op tijd om de retrospectieve van Murakami te zien, maar waren eigenlijk gekomen voor de fototentoonstelling Click.

Click is gebaseerd op “crowdsourcing”, een begrip gebaseerd op het boek “The Wisdom of Crowds: Why the Many Are Smarter Than the Few and How Collective Wisdom Shapes Business, Economies, Societies and Nations” (2004) van James Surowiecki. De idee is dat een collectief betere oplossingen kan bedenken dan individuen – een soort superdemocratie dus. Ondertussen wordt dit idee al een beetje als naïef afgedaan, maar voor Click! werkte het wel.

In maart 2008 werden fotografen uitgenodigd om werk in te zenden met als thema “Changing face of Brooklyn”. In totaal reageerden hierop 344 mensen, met foto’s die weergeven hoe drastisch deze buurt op een paar jaar tijd veranderde. In april en mei van dit jaar werden dan de foto’s geselecteerd die op de tentoonstelling zouden komen. En dit werk werd niet door de curatoren gedaan, maar door iedereen die daar zin in had. In totaal hielpen 3.344 mensen mee bepalen welke werken in de virtuele galerij kwamen te hangen.

In het museum zelf viel die ervaring wat tegen, omdat het maar over één vrij kleine ruimte ging, ergens tussen de Egyptische en Islamitische kunsthistorische collecties in. Wat wel tof was: er lagen iBooks waar je de hele collectie mét uitleg kon raadplegen, commentaren kon lezen en geven, en de foto’s twee aan twee kon vergelijken.

Van alle toeristenvalstrikken vallen de boottochtjes naar Liberty Statue en Ellis Island nog het meeste mee. Je moet alleen vroeg genoeg gaan aanschuiven, voordat de busladingen worden gelost (10:00 u).

In het American Family Immigration History Center op Ellis Island kan je opzoeken of er tussen 1892 en 1924 familie van jou is geëmigreerd naar New York. En wat blijkt? In 1910 is er een Willaerts naar New York getrokken, op zoek naar het grote geluk. Hij heette Camiel Willaerts, kwam uit Wachtebeke, en was met de Vaderland in 1910 uit Antwerpen vertrokken. Bij aankomst op Ellis Island moest hij 30 vragen beantwoorden. Sommige zijn erg logisch (Leeftijd? 43 jaar. Burgerlijke stand? Ongehuwd.) Andere zijn al erg gedetailleerd (Lengte? 5′7″. Kleur haar? Zwart. Kleur ogen? Groen.) En nog andere doen wel even de wenkbrauwen fronsen (Ben je polygamist? Nee. Ben je anarchist? Nee.) Maar deze laatste reeks vragen is al even bizar als de “Ben je een terrorist?” als je aankomt op JFK Airport.

Wat Camiel betreft: ik denk niet dat hij nog Willaertsjes op de wereld heeft gezet nadat hij hier aankwam. Volgens http://ww2.howmanyofme.com/ zijn er zo goed als geen met deze familienaam in de States.

Vandaag gekocht in de Virgin Megastore: een “St. Otto, Patron Saint of Parking” luchtverfrisser.

Om eerlijk te zijn heeft hij veel weg van Jezus, en dat terwijl het toch gewoonlijk moeder Maria is tot wie wanhopige parkeerders zich richten:

Mother Mary, full of grace

Please give us a parking space.

Bij Howard op Coney Island werkte het, echt waar.

Er zou een soort zwaluw bestaan die nooit landt. Eten, uitrusten, zelfs paren: alles doen ze in de lucht.
Hieraan moest ik denken toen ik vanmorgen in Le Basket een stapel pancakes met siroop naar binnen zat te werken en de New Yorkse wereld zag voorbij passeren.
New Yorkers doen àlles onderweg: ontbijten, koffie drinken, hun krant of hun e-mails lezen, naar muziek luisteren, telefoneren. En dat allemaal op flip-flops en de vrouwen soms zelfs op hoge hakken. Je herkent de typische New Yorker aan de vastberaden tred en de redelijk gespierde benen. En ik ben er zeker van: als ze ook te voet onderweg kinderen zouden kunnen maken, dan zouden ze het zeker doen.

Het MoMa, dankzij zijn strak afgesteld airco zonder twijfel het koelste museum van New York, heeft normaal gezien een boontje voor Picasso. Maar gisteren heb ik er een tentoonstelling gezien van dat andere Spaanse artistieke genie, Salvado Dalí.

Dalí hield niet alleen van zijn muse Gala, maar minstens even veel van de dollar. Hij werd dus geregeld ingehuurd voor reclame-affiches, boekillustraties en films. Wist je bijvoorbeeld dat Alfred Hitchcock voor zijn film Spellbound (1945) Dalí voor 4000 dollar inhuurde om vorm te geven aan de droomscènes?

Maar het mooist vond ik het nooit afgeraakte project dat Dalí in 1945 opzette met de Disney studio’s: Destino. Geloof of het of niet maar Dalí had veel bewondering voor Walt Disney, en de mengeling van de trieste Mexicaanse ballad “Destino”, de  trefzekere animatiestijl van de Disney studio’s en de surrealistische droomwereld van Dalí is zonder meer prachtig . Toch werd het project na 8 maand stopgezet, toen nog maar 15 seconden van de film geanimeerd waren. De neef van Walt Disney pikte het project onlangs weer op, en naar het schijnt zou het eind dit jaar uitkomen op dvd. Hieronder zie je een kort fragment.